فاروق اجماع واقع شد ، و اختلاف مضمحل گشت ، و اين مسئله با آن مسائل شاهد عدل است بر فضائل فاروق ، و بر آنكه وى رضى اللَّه عنه واسطه بود ميان آن حضرت صلى اللَّه عليه و سلم و امّت او در تبليغ شرايع ، و نيابت نبوت از اين جهت او را مسلّم شد ، اما صحت حديث در آن باب ، پس از آن جهت كه جمعى از فضلاى صحابه آن را روايت كرده‌اند ، و بر آن عمل نمودند ، رئيس آن جماعت حضرت مرتضى است ، و حديث او در ( بخارى ) و ( موطأ ) و ( مسلم ) و باقي كتب متداولهء صحيح شده است ، و رد او به همين حديث بر عبد اللَّه بن عباس نيز ثابت گشته ، و ربيع بن سبرهء جهنى آن را از پدر خود روايت كرد كه تحريم مؤبد حاصل شد ، و حديث او در ( صحيح مسلم ) مذكور است و اجماع امّت بر تحريم آن وقوع يافت ( الا شرذمة قليلة ) مثل روافض هر چند در زمن صحابه اختلافى متحقق بود ، و همان اختلاف سبب اهتمام فاروق شده بر عقد اجماع . ] [ و اگر سائل عود كند و گويد : كه حضرت مرتضى نهى از متعه روز خيبر روايت كرده است ، و احاديث ديگر دلالت مىكند كه در روز اوطاس نيز به عمل آمد ، پس آن نهى دليل نمىتواند شد . ] گوييم سائل آن نقض را وارد نمىكند مگر بر مرتضى ، زيرا كه اول كسى كه به اين حديث استدلال نموده ، و ابن عباس را الزام كرد ، و زجر شديد به عمل آورد ، حضرت مرتضى است ، پس گويا مىگويد كه مرتضى غلط كرده در اين استدلال ، و اين معنى شاهد جهل و حمق او است نزد اهل سنت و شيعهء تفضيليه قاطبة .